من و فرشته هام...

یلدای امسال هم از راه رسید؛ بی‌سر و صدا، بی‌ تکلف و شبیه خیلی از شب‌ های این روزهامون. بابایی طبق معمول سر برنامه بود و نتونست کنارمون باشه. زن‌دایی هم بخاطر کار و اینکه شهر دیگه‌ای بود، نتونست بیاد. ما موندیم و خونه ای که قرار بود گرم بشه به بودن همدیگه. دایی حاجی و بچه‌ها اومدن خونه مون و جمعمون با همون حضورهای ساده گرم شد. دور هم نشستیم، بی‌ تشریفات و بی‌ ادعا. میوه و آجیل به اندازه، خنده‌ها از دل، حرف‌ ها خودمونی. بچه‌ ها با شور و هیجان خودشون فضا رو شلوغ و زنده کرده بودن و ما بزرگ‌ ترها غرق گپ و خاطره شدیم. نه فال حافظی با تشریفات خاص داشتیم و نه برنامه...

دیروز جمعه ۲۸ آذر بود و تولد خاله صفو جان. دو شب قبلش عمو حمزه زنگ زد و گفت: «یه برنامه تولد برای خاله می‌خوام تو سینما وی‌آی‌پی الماس سمت معالی‌آباد تدارک ببینم، اگه تونستین بیاین. بخاطر شرایط جوی و کارتون نمی‌تونم اصرار کنم، ولی اگه بیاین خوشحال می‌شیم.» گفت گنجایش سینما ۳۲ نفره و سانس اختصاصی هم رزرو کرده، فقط برای خودمون! خاله صفو هم ماموریت بندر بود و هیچ خبری نداشت. عمو تأکید کرد که «صفو یه وقت نفهمه، نمی‌خوام اصلاً بدونه، کاملاً سورپرایز باشه.» منم گفتم: «باشه؛ اتفاقاً این هفته برنامه داشتیم بیایم شیراز، حالا ببینم چی می‌شه.» عمو هم گفت ناهار رو هماهن...

امروز روز مادره و دلم پره از حس و حال خوب و یه کمی هم دلتنگی… تبریک می‌گم به همه مادرهای دنیا، به همه زنانی که با عشق و صبرشون زندگی ما رو می‌سازن و زیباتر می‌کنن. می‌خوام یه تبریک ویژه هم به مامان خودم بگم که الان از من دور و فعلاً امکان دیدنش رو ندارم… مامان جون، دلم برات تنگه و هر روز دعا می‌کنم که سلامت باشی و خوشحال، هر جا که هستی، عشقت همیشه حس کنم. امیدوارم خیلی زود دوباره بغلت کنم و دستت رو بگیرم. دیروز هم تو سازمان، یه مراسم تجلیل از خانم‌ها برگزار شد و به ما هم لوح تقدیر، شاخه گل و هدیه‌ی نقدی دادن. دیدن لبخند خانم‌ها و حس قدردانی از زحماتشون واقعاً بهم یادآوری ک...

چند وقت بود که بخاطر شیوع آنفلوآنزای شدید، دوباره حال‌ و‌ هوای شهرمون مثل روزهای کرونایی شده بود. مدارس یکی‌ یکی تعطیل شدن و دوباره کلاس‌ها به حالت مجازی برگشت.😐 آیلا‌ی نازنینم هم یک هفته‌ای می‌شه مریضه و من هم با اینکه از دیروز مدارس دوباره حضوری شدن، دلم نیومد بفرستمش مدرسه. هنوز کامل سرحال نشده و من همیشه اینجور وقت‌ها بیشتر به حس مادری خودم اعتماد می‌کنم تا هر چیز دیگه‌ ای. فاطمه هم این مدت یه روز رفته، یه روز نه. بیشتر وقت‌ها فقط برای امتحان می‌ره و زود هم برمی‌گرده. انگار دوباره برگشتیم به دوران کرونا… همون روزهای پر از مراقبت، نگرانی، و برنامه‌های لح...

گاهی لازم نیست مواد خاصی داشته باشی، همون پیاز، زردچوبه و کشک آماده هم می‌تونن یه غذای دلچسب بسازن؛ وقتی با دل درستش کنی، ساده‌ترین غذاها هم می‌شن یادآور خونه، گرمای اجاق، و عطر عشق در آشپزخونه 🌿 کالجوش یعنی آرامش در یک قابلمه. نه تجمل داره، نه دردسر، فقط بوی پیاز داغ و کشک داغی که یاد خونه و روزهای آرومو زنده می‌کنه. غذا وقتی خوش‌طعم میشه که با دل پخته بشه، نه با عجله 🌿 ✨ یادداشت دلبر ادویه‌ی هر غذا عشقه،😍 همون که طعم خونه می‌ده به زندگی. یه کاسه کالجوش ساده، یعنی مزه‌  زندگی بی‌ تکلف. نه گوشت می‌خواد، نه وقت زیاد — فقط پیاز داغ، کشک،...

✨ گاهی خوشبختی یعنی یه بشقاب ماکارونی ساده، با عطر خونه‌ی مامان. این ماکارونی رو با عشق درست کن و مطمئن باش طعمش تا مدت‌ها یادت می‌مونه 😋 همیشه لازم نیست ماکارونی پر از گوشت باشه تا خوشمزه بشه! گاهی با سیب‌زمینی، پیاز و ادویه‌ی مخصوص، یه طعم خالص و دل‌چسب داره. (آیلا جانم جدیداً از ماکارونی ساده و بدون گوشت بیشتر استقبال میکنه و دوست داره) مواد لازم برای ۴ نفر: ماکارونی رشته‌ای یا فرمی: ۴۰۰ گرم سیب‌زمینی متوسط: ۲ تا یکی برای ته‌دیگ (ورقه‌ای، نه خیلی نازک) یکی نگینی برای داخل مواد پیاز متوسط: ۲ تا (خلالی یا نگینی) رب گوجه‌فرنگی: ۲ تا 3 قاشق غذاخوری سرپر ...

آخر هفته تصمیم گرفتیم بریم شیراز؛ هم دیدن خانواده، هم یه زیارت خیلی‌ وقت‌ نرفته. چهارشنبه ساعت 6 عصر راه افتادیم و ساعت 8 و نیم رسیدیم خونه‌ی عمو مجتبی. حلما گلی از ذوق دیدن ما جیغ می‌کشید و بغل‌ بغل می‌رفت. فرداش آقا هوشنگ گفته بود ناهار بریم خونشون. عمه فریبا اینا هم بودن، ولی خاله صدیقه و عمه رویا کلاس ضمن‌خدمت داشتن تا ظهر. رفتیم اونجا و شوهرِ عمه داشت به نانایی کمک می‌کرد ناهار رو آماده کنه که یه ماکارونی بسیار خوش طعم و عطر بود. بعدتر، عمو مجتبی و بچه‌ها هم اومدن. شب هم همون‌جا موندیم و عمه لای پلو خوشمزه‌ش رو درست کرد. عمه رویا اینا، عمو فرود اینا، خاله صدیق اینا و عم...