من و فرشته هام...

چه لطیف است حس آغازی دوباره در ماه اردیبهشت همیشه بهشت تولدت مبارک دختر اردیبهشتی من😘 بهار، فقط یک فصل نیست پروانه خوشبختی، ارمغان یک عاشقانه است عشقی که از قلب بهار آغاز می شود آری اینجا بهار است صدای قدم های اردیبهشت عاشق ...

و تمام شد  رمضانی که برای خودش دهه محرم داشت😭 عاشورا داشت شام غریبان داشت قریب 20 شب احیا داشت راهپیمایی اربعین داشت هزاران شهید داشت شوق و غم همزمان داشت غرور و حماسه و ترس داشت دور دور ماشینی هدفمند داشت!  و یک شوک بزرگ فراموش نشدنی!!  داغی به بلندای سی و چند سال امامت بر یک امت!  امتی ک امسال باید دو عید را جشن میگیرفت ولی😔 عزای دوچندان میگیرد😭 عزای نشنیدن صدای گرم پدرانه اش در نوای آشنای یا مقلب القلوب و الابصار...  و عزای قامت نبستن به امامت حضرتش در نماز عید فطر و همهمه ی الهم اهل الکبریاء و العظمه... خدایا دل ما خیلی کوچکتر از این غم ها بود چگونه زن...

یه ساعتی میشه که فضای سازمان ملتهب شده و همه نگران و ناراحت  همه جا بحث خبر حمله اسراییل به ایران هست و غم و دلهره تو صوت و صورت اکثر همکاران پیدا😔 خدا به همه رحم کنه انشاالله 👏 امروز اگر آسمان می‌غرّد و صدای انفجار، دل‌ها را می‌لرزاند، بدانیم که ایران فقط خاک نیست؛ ایران ایمانِ مردمی است که در سخت‌ترین روزها قامت خم نکرده‌اند. تجاوز، هر نامی که داشته باشد، تجاوز است؛ و دفاع، نه انتخاب که حقِ مسلمِ هر ملت آزاده است. ما مردمی هستیم که تاریخ‌مان گواه ایستادگی در برابر طوفان‌هاست. این سرزمین، از هجوم‌ها گذشته و مانده است؛ زیرا ریشه در دل مردمی دارد که غیرت را با عقل، و شجاعت را ...

چون خیلی فاصله افتاد بین پست مربوط به تولد خاله صفو جان عکس کادوی خودمون تو یه پست دیگه آوردم...انشاالله که مبارکش باشه😍 باز شود دیده شود بلکه پسندیده شود😊 این کادوی آیلا جان به خاله: حوله دستی مسافرتی چون خاله ماموریت کاری زیاد میره😅 و یه تاپ کادوی فاطمه جان ست لباس راحتی کادوی خودم یا شال مجلسی و یه شلوار گرم کادوهای خاله را گذاشتیم داخل این ساک و تحویلش دادیم🙂 یه سری هدیه ام برای بقیه گرفتیم همون روز😍 هدیه فاطمه به خاله صدیق که ست همین تاپ را برای خودشم گرفت😇 هدیه آیلین و حلما گلی😘😍 برای یاسین جان😘 هدیه محمد باقر عزیزم😘 اینم برای آنا مرجان😍 این...

امروز دوم اسفند و سومین روز ماه رمضان است… ما روزه‌ ایم. لب‌ها تشنه‌ اند، اما دل‌ها بیشتر از همیشه به آرامش محتاج‏ند. رمضان آمده با نورش، با دعوتش به صبر، به مهربانی، به فروبردن خشم‌ها… اما هنوز سایه‌ی آن روزهای پر التهاب از روی شهرها کاملاً کنار نرفته است. یک ماه و نیم از اتفاقات اخیر گذشته؛ از روزهایی که اعتراض‌ ها به اغتشاش کشیده شد، خیابانها ناآرام شدند، دلها لرزید، و حس ناامنی مثل ابری سنگین روی شهرها نشست. خسارتها، داغها، اشکها…چه از مردم عادی، چه از مدافعان امنیت— همه زخمی شدند، و این زخم‌ها با گذشت چند ه...

جمعه صبح با یه تصمیم کاملاً یهویی راه افتادیم سمت شیراز. البته زندگی ما کلاً پر از این تصمیم‌های ناگهانیه، مخصوصاً با مشغله‌های کاری بابا که هر وقت یه فرصت کوچولو پیدا می‌شه، باید سریع دل رو به جاده زد. این بار هم به بهانه دیدن آقا هوشنگ و چون عمه فریبا، عمه زیبا و عمو مهدی اومده بودن و از اون مهم‌تر، چون شنبه روز پدر بود، گفتیم بریم یه سر بزنیم. صبح زود حرکت کردیم. هوا واقعاً سرد بود، کل مسیر پر از برف، جاده هم یخ‌زده و لغزنده. مجبور بودیم آروم و با احتیاط رانندگی کنیم و همین باعث شد مسیرمون طولانی‌تر از همیشه بشه. از اونجایی که برنامه نداشتیم بریم شیراز، چه برسه به اینکه هماهنگ باشه؛ وقتی رسیدیم دم در خونه آق...

هفته پیش یه سفر بانوانه با همکارانمون داشتیم که واقعاً خاطره‌انگیز بود! چهارشنبه قبل از ظهر حدود ساعت 11:45 حرکت کردیم سمت گناوه و دم دمای غروب رسیدیم به مقصد. برگشت هم پنجشنبه شب بود و جمعه ساعت ۲:۳۰ بامداد رسیدیم خونه. همکارا بچه‌هاشون را با خودشون آورده بودن و البته چند تا از همکاران خانم مجرد هم همراهی‌مون می‌کردن. فاطمه جان که کلا عاشق خریده، حتی قبل رفتن می گفت: «مامان من حاضرم کتاب دستم بگیرم و تو بازار بخونم، ولی این سفر رو هم بریم!» آیلا هم از مدرسه دو ساعت زودتر اجازه گرفت و با هیجان آماده شد. سفرمون در واقع از مصوبات جلسه هفته زن بود که خانمها پیشنهاد دادن اداره یه اردوی تفریحی برا...

یلدای امسال هم از راه رسید؛ بی‌سر و صدا، بی‌ تکلف و شبیه خیلی از شب‌ های این روزهامون. بابایی طبق معمول سر برنامه بود و نتونست کنارمون باشه. زن‌دایی هم بخاطر کار و اینکه شهر دیگه‌ای بود، نتونست بیاد. ما موندیم و خونه ای که قرار بود گرم بشه به بودن همدیگه. دایی حاجی و بچه‌ها اومدن خونه مون و جمعمون با همون حضورهای ساده گرم شد. دور هم نشستیم، بی‌ تشریفات و بی‌ ادعا. میوه و آجیل به اندازه، خنده‌ها از دل، حرف‌ ها خودمونی. بچه‌ ها با شور و هیجان خودشون فضا رو شلوغ و زنده کرده بودن و ما بزرگ‌ ترها غرق گپ و خاطره شدیم. نه فال حافظی با تشریفات خاص داشتیم و نه برنامه...

دیروز جمعه ۲۸ آذر بود و تولد خاله صفو جان. دو شب قبلش عمو حمزه زنگ زد و گفت: «یه برنامه تولد برای خاله می‌خوام تو سینما وی‌آی‌پی الماس سمت معالی‌آباد تدارک ببینم، اگه تونستین بیاین. بخاطر شرایط جوی و کارتون نمی‌تونم اصرار کنم، ولی اگه بیاین خوشحال می‌شیم.» گفت گنجایش سینما ۳۲ نفره و سانس اختصاصی هم رزرو کرده، فقط برای خودمون! خاله صفو هم ماموریت بندر بود و هیچ خبری نداشت. عمو تأکید کرد که «صفو یه وقت نفهمه، نمی‌خوام اصلاً بدونه، کاملاً سورپرایز باشه.» منم گفتم: «باشه؛ اتفاقاً این هفته برنامه داشتیم بیایم شیراز، حالا ببینم چی می‌شه.» عمو هم گفت ناهار رو هماهن...

امروز روز مادره و دلم پره از حس و حال خوب و یه کمی هم دلتنگی… تبریک می‌گم به همه مادرهای دنیا، به همه زنانی که با عشق و صبرشون زندگی ما رو می‌سازن و زیباتر می‌کنن. می‌خوام یه تبریک ویژه هم به مامان خودم بگم که الان از من دور و فعلاً امکان دیدنش رو ندارم… مامان جون، دلم برات تنگه و هر روز دعا می‌کنم که سلامت باشی و خوشحال، هر جا که هستی، عشقت همیشه حس کنم. امیدوارم خیلی زود دوباره بغلت کنم و دستت رو بگیرم. دیروز هم تو سازمان، یه مراسم تجلیل از خانم‌ها برگزار شد و به ما هم لوح تقدیر، شاخه گل و هدیه‌ی نقدی دادن. دیدن لبخند خانم‌ها و حس قدردانی از زحماتشون واقعاً بهم یادآوری ک...